Επιτέλους, μέτρα για τον Ασωπό.
Επιτέλους! Καταργούνται οι υπουργικές αποφάσεις του 65 και του 69, με τις οποίες ο Ασωπός λειτουργούσε ως αποδέκτης επεξεργασμένων βιομηχανικών αποβλήτων και αναθεωρούνται οι όροι αδειοδότησης των βιομηχανιών της περιοχής.
Και αυτό από μόνο του μπορεί να θεωρηθεί ένα μικρό θαύμα σε μια χώρα που δεκαετίες τώρα ταλανίζεται από την απραξία και την ασυδοσία.
Είναι σημαντικό επίσης που στην περιοχή θα υιοθετηθούν νέα όρια για το εξασθενές χρώμιο, αντίστοιχα με αυτά της Καλιφόρνια (0,06 μg/l).
Image Credit: Ελευθεροτυπία
Το μόνο «μελανό» σημείο (ίσως να υπάρχει αλλά δεν κατάφερα να το βρω κάπου) είναι η έλλειψη χρονοδιαγράμματος. Πότε π.χ. προβλέπεται ότι θα υλοποιηθεί «η θέσπιση ξεκάθαρων κανόνων, κατευθύνσεων και διαδικασιών, βάσει των οποίων θα ελέγχονται οι πηγές ρύπανσης και θα υποχρεωθεί να λειτουργήσει η βιομηχανία».
Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα υπάρξουν μέτρα και για την περιοχή του Σπερχειού ποταμού και του Μαλιακού κόλπου. Υπάρχει και εκεί σοβαρό πρόβλημα.
Περισσότερες πληροφορίες ΣΚΑΙ, Αγρότυπος, Ελευθεροτυπία.
Buried alive: ‘Ηonour’ killings in Turkey, account for half of all the Turkey’s murders
I re-publicate this from the today Guardian. I am so sad and angry, I cant find the appropriate words to write anything more. Just one thing.
We can stop this. Write about it, speak about it, encourage others to write and get involved. Spread the word.
Silence is the enemy.
————–
Turkish police have recovered the body of a 16-year-old girl, identified only by the initials MM, which was buried alive by relatives including her father in an “honour” killing carried out as punishment for talking to boys.
The hole where a 16-year-old girl was buried alive by her relatives in Adiyaman, southeastern Turkey Photograph: HO/REUTERS
The girl, who has been was found in a sitting position with her hands tied, in a two-metre hole dug under a chicken pen outside her home in Kahta, in the south-eastern province of Adiyaman.
Police made the discovery in December after a tip-off from an informant, the Turkish newspaper Hurriyet reported on its website. The girl had previously been reported missing. The informant told the police she had been killed following a family “council” meeting.
A postmortem examination revealed large amounts of soil in her lungs and stomach, indicating that she had been alive and conscious while being buried. Her body showed no signs of bruising. Her father and grandfather are said to have been arrested and held in custody pending trial. It is unclear whether they have been charged. The girl’s mother was arrested but was later released.
Official figures have indicated that more than 200 such killings take place each year, accounting for around half of all murders in Turkey.
Source and further reading: The Guardian
Για την Αφροδίτη ρε….
Το έχω ξαναπεί. Την θαυμάζω τη Αφροδίτη, για τον αγώνα της και κυρίως για την ανθρωπιά της.
Είναι αίσχος αυτό που συμβαίνει στο Blog της Αφροδίτης Αλ Σαλεχ. Διαβάζω κομμάτια από κάποια από τα σχόλια περιστασιακά. Ποτέ δεν έχω καταφέρει να φτάσω μέχρι το τέλος.
Αποτροπιασμός, ντροπή…. είναι μερικά από τα συναισθήματα που νιώθω
Ξέρω η τουλάχιστον ελπίζω ότι είναι ελάχιστοι….. παρόλα αυτά δεν μπορείς παρά να μην ανατριχιάζεις, να νιώθεις οργή.
Χαίρομαι που δεν τα σβήνει η Αφροδίτη. Γιατί έτσι μπορούμε και τα διαβάσουμε όλοι, μπορούμε να βλέπουμε και την άλλη πλευρά της Ελλάδας.
Και έτσι αντιδρούμε….. Γινόμαστε όλοι Αφροδίτη.
Tο ρίσκο. Από τον Μίμη Ανδρουλάκη
Ακούω καθημερινά πολιτικούς, διανοούμενους, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές, κάθε είδους ανθρώπους που αφορίζουν το ρίσκο και την αγορά και περιγράφουν, δίχως να το συνειδητοποιούν, σαν ιδανική ανθρωπινή κατάσταση μια ακραία και εξιδανικευμένη εκδοχή της Σοβιετικής Ένωσης, αν και πιθανόν να είναι ακόμα και αντικομουνιστές, αντισοβιετικοί, συντηρητικοί, ότι μπορείς να φανταστείς.
Δηλαδή ασύνειδα αποζητούν μια κοινωνία όπου όλοι θα είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, όλα θα είναι διοικητικά ρυθμισμένα, όλες οι θέσεις θα είναι ταξινομημένες και σταθερές, τα προϊόντα θα διανέμονται δίχως αγορά, θα πάψουν να είναι εμπορεύματα, το κράτος θα αναλαμβάνει την ευθύνη για το άτομο από την γέννηση του μέχρι το θάνατό του.
Μια κοινωνία δηλαδή απόλυτης ασφάλειας και μηδενικού ρίσκου, Οι φαντασιώσεις αυτές μπορεί να επανέλθουν και στο μέλλον σε πολλές πολιτικές παραλλαγές. Στην πραγματικότητα οι υποθετικές κοινωνίες μηδενικού ρίσκου θα διώχνουν το ρίσκο από την πόρτα και αυτό θα εισβάλλει γεωμετρικά πολλαπλασιασμένο και καταστροφικό από τα παράθυρα, μετατρέποντας σε ερείπια κάθε ανάλογο οικονομικό και πολιτικό οικοδόμημα.
Αυτά έγραφε ο Μίμης Ανδρουλάκης στο «Βαμπίρ και Κανίβαλοι» το 2004 σελ. 205-206.
Πέρασαν σχεδόν έξι χρόνια από τότε. Οποιαδήποτε σχέση με την σημερινή πραγματικότητα ΔΕΝ είναι καθόλου συμπτωματική.
Από πότε το να μην κάνεις τίποτα θεωρείται επιτυχία;
Έχω πάθει σοκ με αυτά που διαβάζω σήμερα το πρωί.
Είναι κάποιοι στην Ελλαδα που θεωρούν επιτυχημένη την πολιτική της κυβέρνησης σχετικά με τα μπλόκα των αγροτών.
Να καταλάβω δηλαδή!! Είναι επιτυχία που οι αγρότες βαρεθήκαν και παράτησαν τα μπλόκα, αφού πρώτα ζημίωσαν την χώρα οικονομικά και έπληξαν την αξιοπιστία της στο εξωτερικό;
Από πότε το να μην κάνεις τίποτα θεωρείται επιτυχία;
————–
Διάβασα στο blog environmentfood του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννη Ζαμπετάκη, ότι στην περιοχή του Ασωπού υπάρχουν κάπου 1000 σπίτια που το νερό που τρέχει από τις βρύσες τους περιέχει Cr(VI). Φαντάζομαι ότι οι άνθρωποι θα αγοράζουν εμφιαλωμένο, αλλά αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι το Υπουργείο Περιβάλλοντος να σταθεί στο πλευρό τους και να τους παρέχει σε χαμηλή (ΕΥΔΑΠ) τιμή πόσιμο καθαρό νερό;
Αυτό τουλάχιστον κάνουν οι κυβερνήσεις σε άλλες χώρες όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το πόσιμο νερό.
Η μήπως οι κάτοικοι στην περιοχή του Ασωπού πρέπει να περιμένουν να έρθει πρώτα η αειφόρος ανάπτυξη για να τρέξει καθαρό νερό από τις βρύσες τους;
Business in politics ή τι δουλειά έχει η αλεπού στο κοτέτσι;
Σε μια συζήτηση τις προάλλες ανέφερα η μάλλον προέβλεψα ότι η πολιτική και οι πολιτικοί σε 10-15 χρόνια θα είναι τελείως διαφορετικοί απ’ ότι είναι σήμερα.
Δεν ξέρω αν θα είναι καλύτερα η χειρότερα – ελπίζω ότι θα είναι καλύτερα – σίγουρα πάντως θα είναι διαφορετικά. Στήριξα το επιχείρημα μου στις μεγάλες αλλαγές και εξελίξεις που πραγματοποιούνται παγκόσμια στην επιστήμη και την τεχνολογία (R&D), αλλά και στην ίδια την κοινωνία.
Αυτές οι αλλαγές, απορροφούνται ταχύτατα από τις business που τις αξιοποιούν αποτελεσματικά, ενώ αντίθετα η πολιτική και οι περισσότεροι πολιτικοί αδυνατούν ή αργούν δραματικά να τις παρακολουθήσουν, μένουν πίσω από τις εξελίξεις και οι αποφάσεις τους – όταν παίρνονται – έχουν ήδη ξεπεραστεί από τα γεγονότα.
Σαν παράδειγμα ανέφερα την κλιματική αλλαγή, αλλά υπάρχουν και άλλα, η βιοτεχνολογία για παράδειγμα η φυσιολογία των νευρώνων ή οι νέοι τρόποι παραγωγής τροφίμων.
Τα σκέφτηκα όλα αυτά ξανά σήμερα στο πρωί διαβάζοντας στα news ότι μια αμερικανική εταιρεία η Murray Hill αποφάσισε να κατέβει στις εκλογές.
Δείτε και το σχετικό- μάλλον κακόγουστο -σποτάκι
The Stars behind the Curtain
ESO (European Southern Observatory) released this magnificent image which has been obtained with the ESO Very Large Telescope (VLT) at Paranal.
Image Credit: ESO
It is the nebula NGC 3603, a giant starburst region, a cosmic factory where stars are continuously being born from the nebula’s extended clouds of gas and dust.
Located 22 000 light-years away from the Sun, it is the closest region of this kind known in our galaxy, providing astronomers with a local test bed for studying intense star formation processes, very common in other galaxies, but hard to observe in detail because of their great distance from us.
The nebula owes its shape to the intense light and winds coming from the young, massive stars which lift the curtains of gas and clouds revealing a multitude of glowing suns. The central cluster of stars inside NGC 3603 harbours thousands of stars of all sorts and in different stages of their life. They have roughly the same age, a million years, a blink of an eye compared to our five billion year-old Sun and Solar System. The majority have masses similar to or less than that of our Sun, but most spectacular are several of the very massive stars that are close to the end of their lives.
Several blue supergiant stars crowd into a volume of less than a cubic light-year, along with three so-called Wolf-Rayet stars — extremely bright and massive stars that are ejecting vast amounts of material before finishing off in glorious explosions known as supernovae. One of these stars, designated NGC 3603 A1, is about 120 times more massive than our Sun, standing out as the most massive star known so far in the Milky Way.
France wants a ban on international trade in bluefin tuna.
It is certainly a good development that France “wants a ban on international trade in bluefin tuna to come into force in 18 months time in order to protect the over-fished species.”
According to The Independent the French decision will weigh heavily in the final position adopted by the European Union.
The French government source said that “This delay of 18 months was decided to enable new scientific reports (to be drawn up) and to put the finishing touches to a plan for the fleets.”
Image Credit:http://endoftheline.com/film
Bluefin tuna (Thunnus thynnus) is a species native to Atlantic Ocean, as well as the Mediterranean Sea and the Black Sea. It is a critically endangered species; many environmental and conservation organisations have been recommended to avoid consumption until stocks recover.
According to Mr.Roberto Mielgo Bregazzi, a tuna ranching consultant and author of the report in the fishing trade journal Intrafish, the illegal catches of bluefin tuna rose from 3,569 tonnes in 2004 to 25,297 in 2008.
In the documentary film The End of the Line, Roberto Mielgo, a former bluefin fisherman who travels the world monitoring catches, claims that Mitsubishi buys and sells 60 per cent of the threatened fish and that it has expanded its importing stock and its freezer capacity to hold extra bluefin.
Bluefin tuna frozen at -60C now could be sold in several years’ time for astronomical sums if Atlantic bluefin becomes commercially extinct as forecast, a result of the near free-for-all enjoyed by the tuna fleet.
Mitsubishi acknowledges that it freezes bluefin, but only, it says, to even out peaks and troughs in supply. “Mitsubishi Corporation handles between 35 per cent and 40 per cent of Atlantic and Mediterranean bluefin tuna imported to Japan,” the company told The Independent.
The Yukon River: Imprinting patterns on the frozen Alaskan landscape
Yukon means “great river” in Gwich’in, the language of the Native people who live in the northwestern part of North America mostly above the Arctic Circle.
The Yukon River is the longest river (3185 km), in Yukon & Alaska and the third longest river in North America. It flows from the Coastal Range mountains of northern British Columbia, through the Yukon Territory and Alaska to the Bering Sea. During the Klondike Gold Rush the Yukon River was one of the principal means of transportation. Paddle-wheel riverboats continued to ply the river until the 1950s, when the Klondike Highway was completed.
NASA image courtesy Jeff Schmaltz, MODIS Rapid Response Team at NASA GSFC. Caption by Holli Riebeek.
The Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS) on NASA’s Aqua satellite acquired this true-color image on January 11, 2010.
Like a winter-bare tree viewed against a cloudy sky, a network of roots, or the veins, arteries, and capillaries that enclose an organ, the Yukon River branches across the snowy Yukon Delta to the Bering Sea. The main branches of the river are bright white, the surface frozen and probably covered in snow. The smaller distributaries (the branches that break away from the main branch of the river) are darker, highlighted against the field of white that covers the rest of the delta region.
Source and futher reading: NASA, Yukon Info, Wikipedia
Μια συνεντευξη του Δημήτρη Μαμαλούκα και η «Κοπέλα που σε λένε Φίνι»
O Δημήτρης Μαμαλούκας είναι ένας από τους –ελαχίστους – αγαπημένους μου έλληνες συγγραφείς της νέας γενιάς. Έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία. Άρχισα με τη «Χαμένη Βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα», που μου άρεσε πολύ και έτσι διάβασα όλα τα προηγούμενα βιβλία του.
Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Ελλάδα αγόρασα τη Μοναξιά της ασφάλτου (Έχω γράψει εδώ) ένα μυθιστόρημα noir, τελείως διαφορετικό από την βιβλιοθήκη του Μόστρα, με φρενήρη κινηματογραφικό ρυθμό, καταπληκτικούς χαρακτήρες, άγριους φόνους, απίστευτα κυνηγητά και γρήγορα αυτοκίνητα.
Το νέο του βιβλίο με τίτλο «Κοπέλα που σε λένε Φίνι» –κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, και όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα του ο Δημήτρης Μαμαλούκας,
έχει ως κεντρική ηρωίδα μια γυναίκα που εργάζεται κάτω από τις χειρότερες συνθήκες σ’ ένα γιγαντιαίο εργοστάσιο στην άκρη μιας άγνωστης χώρας και αγωνίζεται καθημερινά να επιβιώσει ενώ ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή, μια διαφυγή προς την ελευθερία.
Δυστυχώς εκδόθηκε λίγες μόλις μέρες αφού έφυγα από την Ελλάδα και έτσι δεν το έχω διαβάσει ακόμη. Σίγουρα όμως θα είναι το πρώτο βιβλίο που θα αγοράσω μόλις ξανάρθω – δυστυχώς όχι σύντομα.
Διαβάστε εδώ την συνέντευξη που έδωσε ο Δημήτρης Μαμαλούκας για το καινουργιο του βιβλίο και άλλα, στην Δέσποινα Σαββοπούλου, στα «Επίκαιρα».
