Author Archives: Athena

About Athena

The first principle is that you must not fool yourself - and you are the easiest person to fool.

Alde election photo

Thank you ! ALDE Party announces result first steering committee election

Commenting on the result, ALDE Party President Sir Graham Watson said:

“I am very pleased to confirm that the first ALDE party online election for the establishment of a steering committee has been a success. More than 200 associated members have expressed their will and will be now represented by a group of five committed liberal citizens. Not only is the ALDE Party the first European party to develop individual membership at EU level, but also to invite EU citizens to deepen their participation in EU politics”.

“I am looking forward to working with the new elected steering committee. Together, we will fight for a truly pan-European democracy and spread the Liberal spirit throughout the continent.”

Read More: ALDE

Vote for Athena!

Just a few months ago, the ALDE Associates Members, voted for myself and Miguel Duarte to be the delegates for the Associate Members at the Alde Congress in London. With the support of Associate Members across Europe, we successfully fought for establishing the Associate Members Steering Committee,  a first, but fundamental step to develop the associate membership of ALDE Party.

SAMSUNG DIGITAL MOVIEI would now like to continue further working on developing the associate member section, by running for the Steering Committee. Preparing for the election, I have been working alongside team members Julie Cantalou, Frederik Dahlmann and  Miquel Duarte (photo),  in putting together a strategy for the next mandate. This strategy (click here to read) is the starting point into materialising our vision; a European-wide community of Liberals, an integral part of the ALDE Party with full participation rights.

I am motivated by my passion to promote responsibility, justice and transparency and the right to determine our own future in a democratic and strong Europe. I plan to increase the engagement and participation of Associate members into the  ALDE Party, by  growing and strengthening the associate membership section with the aim of influencing policy developments and promoting liberal values in Europe.

Click here to see the list of candidates in alphabetical order of their first name.

Do not hesitate to contact me for further questions or suggestions. Thank you.

Athena

Σταυρός ή λίστα για τις ευρωεκλογές: Έχει σημασία;

Αναδημοσίευση απο το arriton.gr

Ολύμπιος Ράπτης, Αθηνά Δράκου.

Η επικείμενη αλλαγή του εκλογικού νόμου για τις προσεχείς ευρωεκλογές από λίστα σε σταυρό προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις. Έχει σημασία;

Ναί, εάν το πλαίσιο αναφοράς είναι η εσωτερική πολιτική σκηνή.

Αναγνωρίζεται (επιτέλους) το ότι το ισχύον σύστημα ενδυνάμωσε υπέρμετρα τον αρχηγισμό εντός των κομμάτων. Επικρίθηκε επίσης ο κοντόφθαλμος τακτικισμός και ο παραδοσιακός πολιτικαντισμός. Είναι  τέλος προβλέψιμο το πως τα “mainstream” μέσα ενημέρωσης θα προωθήσουν σε μία αχανή, αλλά ενιαία, πανελλαδική περιφέρεια τους «εθνικά αναγνωρίσιμους».

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ωστόσο, εάν το πλαίσιο αναφοράς είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι ευρωεκλογές πάσχουν από ένα διαρκώς διευρυνόμενο έλλειμμα νομιμοποίησης, ενώ  εντονότερη είναι και η αίσθηση του δημοκρατικού ελλείματος. Αυτά τα δύο δεν είναι έννοιες ταυτόσημες.

Έλλειμμα νομιμοποίησης γιατί ο μ.ό.  συμμετοχής των πολιτών στην Ε.Ε. ακολουθεί διαχρονικά καθοδική πορεία βρισκόμενος στο ιστορικά χαμηλότερο (43%) στις τελευταίες εκλογές του 2009 (αντίθετα ο αντίστοιχος μέσος όρος για τις τελευταίες εθνικές  εκλογές σε όλη την Ε.Ε. ήταν στο 72%). Στην Ελλάδα η συμμετοχή τότε στις κάλπες μόλις και πέρασε το 50% των εγγεγραμμένων . Σε Γαλλία και Γερμανία τα ποσοστά κυμάνθηκαν πολύ χαμηλά, κοντά στον μ.ό. της Ε.Ε., και ελάχιστα πάνω από το Ηνωμένο Βασίλειο [μια χώρα στο κάτω κάτω με ισχυρή παράδοση ευρωσκεπτικισμού]. Όσο παράδοξο λοιπόν και αν ακούγεται, «οι Βρυξέλλες είναι πολύ μακριά από τον μέσο πολίτη», (κυρίαρχο σύνθημα των επικριτών της ευρωπαϊκής ενοποίησης) όμως την ίδια στιγμή αδιαφορούμε, εμείς οι πολίτες,  για την ευρωπαϊκή πολιτική και τους εκπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ).

Continue reading

What if?

What if

The problem with the people at the top- and not only – think tanks, political parties,  institutions is that their careers, their positions and power, are rooted in well-established beliefs. There is no window through which to admit new ideas that might challenge their well-established ideas. Anyone who tries to do so, to ask them, “What if? “ runs into the risk of being treated like an eccentric, a crank or even worst, a fool person.

what-if

Περι ήθους – Μια επιχείρηση και ένα βιβλίο

Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη ( Corporate Social Responsiblity)

Μια χιλιο – ταλαιπωρημένη εννοια και πρακτική που οι περισσότεροι  – ασυναίσθητα – την  χρησιμοποιούν  και την ασπαζονται μόνο οταν η προσωπική τους θεώρηση των πραγμάτων δεν ειναι σύμφωνη με αυτής μιας επιχείρησης.

Photo credit: Acton Institute Power Blog

Photo credit: Acton Institute Power Blog

Περι ατιμίας και πολέμου

Ενώ η κατάσταση στην Ουκρανία παραμένει κρίσιμη, στην Ελλάδα, τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε φοβερά πράγματα και ακουσαμε απίστευτες αθλιότητες ……. όπως δηλώσεις υπέρ των «δικαιωμάτων» της Ρωσίας να εισβάλει σε ξένη χώρα για να «προστατεύσει» πληθυσμούς και μειονότητες.

Οι επιλεκτικές τοποθετήσεις κρατών, κομμάτων και πολιτικών προσώπων σε θέματα δημοκρατίας, ισότητας και ελευθερίας, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, η Συρία είναι ένα πρόσφατο τραγικό παράδειγμα. Δεν παύουν όμως να είναι άδικες και κυρίως άτιμες. Στο πέρασμα της ιστορίας, οδήγησαν σε πολέμους και δυστυχία.

Kαι με τα λογια του Churchill …….  “You were given the choice between war and dishonor. You chose dishonor and you will have war”.

Για την δημαρχία του Γρηγόρη

imageΓράφω αυτο το κείμενο απο την μακρινή Bengaluru (Bangalore) στην Ινδία, το πρώτο ήρεμο βράδυ μετά απο τεσσερις έντονες μέρες στην Hyderabad.
Aναμεσα στις διάφορες υποχρεώσεις, καταπολεμώντας την έλλειψη ύπνου, και καφεινης, και εξερευνωντας μια πόλη που ακομη προσπαθεί να ξεφύγει απο την φτώχια, έριχνα μια ματιά και στα ελληνικά νέα, κυρίως στην ανταπόκριση που είχε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Γρηγόρη Βαλλιανατου για τον Δήμο Αθηναίων.

Παρόλο που ζω εδώ και χρόνια στο εξωτερικό, η Αθήνα ήταν και θα ειναι η πόλη μου. Δεν γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως πολυ νωρίς αποφάσισα οτι είμαι “Αθηναία”. Αργότερα έγινα και επίσημα δημότης Αθηνών και ακομη και τώρα συνεχίζω να την επισκέπτομαι πολυ συχνά.

Η υποψηφιότητα του Γρηγόρη για τον Δήμο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Οχι μόνο γιατί ειναι ένας απο τους “brothers in arms” στην Συντονιστική Επιτροπή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, αλλα γιατί πιστεύω οτι θα είναι ένας καταπληκτικός δήμαρχος για την Αθήνα.

Τις τελευταίες μερες γράφτηκαν πολλά για τον Γρηγόρη. Τίποτα απο αυτά δεν ήταν καινούργιο, τίποτα απο αυτά δεν θα έπρεπε να έχει σημασία. Αυτο που κυρίως αναδείχθηκε ήταν ο συντηρητισμός και η υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας και η περιφρονητική έως προσβλητική αντιμετώπιση κάθε αντισυμβατικού και ελεύθερου ατόμου.

Ο Γρηγόρης ειναι ο αντίθετος πόλος όλων αυτών, είναι ένας γνήσιος φιλελεύθερος, που αγωνίζεται δεκαετίες, για τα ανθρώπινα δικαιώματα την ελευθερία στην έκφραση, στην οικονομία.

Ο Γρηγόρης ειναι ευθύς και ειλικρινής, δυο χαρακτηριστικά σπάνια στην ελληνική πολιτική σκηνή. Η δυναμικότητα και η αποφασιστικότητα του, η γνώση του και η ευαισθησία του για τα προβληματα -ολων – των κατοίκων της πόλης, ειναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για την Αθηνα.

Ο Γρηγόρης θα ειναι ένας διαφορετικός δήμαρχος. Αυτο που απομένει ειναι να δούμε αν το προγραμμα του για την Αθήνα θα είναι το ίδιο τολμηρό φιλελεύθερο και βιώσιμο.

Vaclav Smil “The great hope for a quick and sweeping transition to renewable energy is wishful thinking”

When Vaclav Smil says something about energy I usually listen.  That is because he is one of the few people able to transform wishful thinking and dreams into facts and numbers. 

In his article in this month’s Scientific American “A Global Transition to Renewable Energy Will Take Many Decades” he argues that renewable energy delivered very little in the US energy portfolio – compared to what has been promised – and it not widespread enough. A transition to renewable energy is particularly challenging for several reasons.

energy

 

The first is scale. Simply generating the energy required to meet future needs with any new source is huge and a daunting challenge for every nation.

A second factor is the inability of renewables to provide reliable, uninterrupted supply of electricity, especially with an increasing share demanded at night to power air conditioning and the electronic infrastructures of megacities, servers for example.

The third factor is the opposition, both political and economic, to make the shift from fossil to renewables infrastructure. Even if we were given free renewable energy,  it would be unthinkable for nations and corporations to abandon the enormous investments they have made in the fossil-fuel system, not in the short-medium term, anyway.

 

Nevertheless, there are many environmental and health reasons to reduce dependence on fossil fuels.  So, what can we do to make this transition easier? Smil argues that

               

“One way to do this is to avoid picking energy winners. Governments cannot foresee which promising research and development activities will make it first to the free market, and hence they should not keep picking apparent winners only to abandon them soon for the next fashionable option ……  Spending on a variety of research activities is the best strategy. Who would have guessed in 1980 that during the next three decades the best return on federal investment in energy innovation would come not from work on nuclear reactors or photovoltaic cells but from work on horizontal drilling and hydraulic fracturing (“fracking”) of shale deposits?

 

Governments also should not offer large subsidies or loan guarantees to companies that are jumping onto the latest energy bandwagon, exemplified by Solyndra, manufacturer of photovoltaic solar systems, which received $535 million from the U.S. government before promptly going bankrupt. Subsidies can accelerate the advance of nascent energy conversions, but they should be guided by realistic appraisals, and they require steady commitment, not flitting from one exaggerated “solution” to another.”

 

At the same time, prices of all forms of energy should reflect, as much as possible, the real costs which include both the immediate and the long-term environmental and health impacts of creating that energy.

 

The most important way to speed up the gradual transition to renewables is to lower overall energy use, by increasing efficiency.  As we reduce energy demand we can retire fossil fuel sources and accept the fact that we should pay more to properly account for energy’s environmental and health consequences.

A Good Read: Capitalism and inequality. What the Right and the Left Get wrong

In the Foreign Affairs special issue “Best of the Year (2013)”, I’ ve read an interesting article “Capitalism and inequality. What the Right and the Left Get wrong” by Jerry Z. Muller. If you can find it, it’s worth reading.

Jerry Z. Muller argues that

“inequality is indeed increasing almost everywhere in the post-industrial capitalist world. But despite what many of the left think this is not the result of politics, nor is politics likely to reverse it, for the problem is more deeply rooted and intractable than generally recognised. Inequality is an inevitable product of capitalist activity and expanding equality of opportunity only increases it – because some individuals and communities are simply better able than others to exploit the opportunities for development and advancement that capitalism affords. Despite what many on the right think, however, this is a problem for everybody, nor just those who are doing poorly or those who are ideologically committed to egalitarianism – because if left unaddressed, rising inequality and economic insecurity can erode social order and generate a populist backlash against the capitalist system at large.”

An extract of the section “What is to be done?

For capitalism to continue to be made legitimate and palatable to populations at large, therefore – including those on the lower and middle rungs of the socioeconomic ladder, as well as those near the top, losers as well as winners – government safety nets that help diminish insecurity, alleviate the sting of failure in the marketplace, and help maintain equality of opportunity will have to be maintained and revitalised. Such programs already exist in most of the advanced capitalist world, including the United States, and the right need to accept that they serve an indispensable purpose and must be preserved rather than gutted – that major government social welfare spending is a proper response to some inherently problematic features of capitalism, not a “beast” that should be starved.

The left, in turn needs to come to grips with the fact that aggressive attempts to eliminate inequality may be both too expensive and futile.  The very success of past attempts to increase equality of opportunity – such as by expanding access to education and outlawing various forms of discrimination – means that in advanced capitalist societies today, large, discrete pools of untapped human potential are increasingly rare………and insofar as measures to promote equality  involve diverting resources from those with more human capital to those with less, or bypassing criteria of achievement and merit, they may impede the economic dynamism and growth on which the existing welfare state depends.

The challenge for governmental policy in the advanced capitalist world is thus how to maintain a rate of economic dynamism that will provide increasing benefits for all while still managing to pay for the social welfare programs required to make citizens’ lives bearable under conditions of increasing inequality and insecurity. Different countries will approach this challenge in different ways, since their priorities, traditions, size and demographic and economic characteristics vary.

But a useful point might be the rejection of both the politics of privilege and the politics of resentment and the adoption of a clear-eyed view of what capitalism actually involves, as opposed to the idealisation of its worshipers and the demonization of its critics.